Author: admin

En 1954, après la défaite de l’armée française (lire « Le bourbier indochinois »), la diplomatie américaine décrète qu’il existe deux Etats vietnamiens : l’un au nord, communiste ; l’autre au sud, proaméricain, et que Washington doit défendre. Sous la présidence de John Fitzgerald Kennedy, élu en 1960, le Vietnam devient ainsi un enjeu majeur de la guerre froide. Des pilotes américains participent aux combats dès 1961. Kennedy assassiné, son successeur Lyndon Johnson aggrave la politique entreprise en portant la guerre au nord, en février 1965.

La décennie suivante va être terrifiante. Tout le complexe militaro-industriel américain est mobilisé. En tout, trois millions de soldats américains sont envoyés sur le terrain. L’aviation du Pentagone larguera deux fois plus de bombes qu’il n’en a été lâché durant la seconde guerre mondiale, dont le terrible napalm, des défoliants, des armes chimiques. Sans compter que le conflit s’élargit au Laos, puis au Cambodge, qui avaient été relativement épargnés lors de la phase française.

Pourtant, cette machine de guerre subit recul sur recul. La manifestation la plus spectaculaire en est l’offensive dite du Tet, en 1968 : les soldats vietnamiens occupent durablement des régions entières et menacent même l’ambassade des Etats-Unis à Saïgon. L’obstination et la résistance des Vietnamiens, dont Ho Chi Minh devient un symbole respecté dans le monde entier, surprennent la plupart des observateurs. En face, les alliés de Washington, régimes minés par la corruption, sans soutien populaire, sont impuissants à créer un élan comparable.

Hanoï ne plie pas

Le Nord est, de fait, la plaque tournante de cette résistance. C’est de là, par exemple, que part la fameuse piste Ho Chi Minh ravitaillant les autres fronts en armes, surtout soviétiques et chinoises. Au sol, la jungle se révèle un cauchemar pour les boys, comme en a témoigné par la suite le cinéma américain.

Aux Etats-Unis mêmes, l’opposition commence à croître avec les revers des GI. Une crise morale sans précédent affecte le pays. Des manifestations, parfois violentes, ont lieu dans les principales villes et sur les campus universitaires (quatre étudiants sont tués en 1970).

Le président Johnson, désemparé, renonce à briguer un second mandat. Richard Nixon lui succède en 1969, en promettant un désengagement. Il rapatrie effectivement les boys, tout en renforçant les régimes locaux proaméricains. C’est la « vietnamisation ». Mais, comme Hanoï ne plie pas, les maquis tenant des zones compactes au Vietnam du Sud, au Cambodge et au Laos, l’administration américaine accepte le principe d’une conférence internationale. Celle-ci se tient à Paris. Les deux principaux négociateurs, Henry Kissinger et Le Duc Tho, font des concessions débouchant sur la signature d’accords en janvier 1973.

En avril 1975, trente ans après les premiers coups de feu, les révolutionnaires entrent à Saïgon.

Les Etats-Unis se désengagent formellement, tout en continuant de porter à bout de bras les régimes amis. Et l’échec est patent. Les armées proaméricaines de Saïgon, Phnom Penh et Vientiane se révèlent vite faibles face au dynamisme révolutionnaire.

En janvier 1975, l’ultime offensive commence. A la surprise même des dirigeants de Hanoï, l’armée du Sud n’offre pas grande résistance. En quelques semaines, le régime proaméricain s’effondre. Le 30 avril 1975, soit presque trente ans après les premiers coups de feu contre les Français, les révolutionnaires entrent à Saïgon et sont maîtres de l’ensemble du pays.

Quelques jours plus tôt, les Khmers rouges, au Cambodge, étaient également passés à l’offensive contre un régime plus vermoulu encore que celui de Saïgon. Leurs pratiques criminelles après leur prise du pouvoir vont aboutir à l’un des plus grands drames du XX^e siècle.

Les peuples de la région ont payé très cher cette victoire au Vietnam. Des millions de morts, des milliers de communes dévastées et des effets à long terme provoqués entre autres par le terrible herbicide appelé « agent orange », qui tue aujourd’hui encore.

Manuel scolaire Allemand

Cet extrait de manuel allemand (2007) décrit de manière crue les massacres perpétrés par l’armée américaine au Vietnam. Aux Etats-Unis, où les livres de classe ne mentionnent pas l’« agent orange », un tel texte serait impensable.

Entre 1961 et 1971, les forces armées américaines ont pulvérisé environ 44 millions de litres d’herbicide à la dioxine, dit « agent orange », afin de dépister de possibles cachettes du Vietcong dans la jungle vietnamienne et d’anéantir leurs possibilités de camouflage et d’approvisionnement. (…) Quiconque entrait en contact avec ce produit chimique souffrait de graves brûlures et mourait peu après. De grandes étendues de champs ont été durablement contaminées. Le gouvernement vietnamien estime le nombre de victimes de l’« agent orange » entre 800 000 et 1 million. Depuis, une troisième génération est atteinte par les plus graves malformations corporelles, dommages cérébraux ou altérations du patrimoine génétique. Beaucoup de parents ont honte de leurs enfants handicapés et les cachent. (…) Comme l’effet cancérigène de la dioxine n’est pas décelable clairement sur le plan scientifique, les Etats-Unis n’ont payé aucune réparation.

Handreichungen für den Unterricht, Cornelsen, 2007.

The terrorist attacks on September 11, 2001, represent one of the darkest days in American history.

Nearly 3,000 innocent lives were lost in a series of coordinated strikes that targeted symbolic centers of U.S. economic, military, and political power.

But the full death toll extends beyond that terrible day, as thousands more have perished from illnesses linked to toxic exposure at Ground Zero.

This article provides a thorough examination of exactly how many people died in 9/11, both during the attacks themselves and in the years that followed.

What Happened on 9/11?

On the morning of September 11, 2001, nineteen terrorists associated with the extremist group al-Qaeda hijacked four commercial airplanes.

Two of these planes were deliberately flown into the Twin Towers of New York City’s World Trade Center.

The first struck the North Tower at 8:46 AM, and the second hit the South Tower just seventeen minutes later.

The impact and subsequent fires caused both 110-story skyscrapers to collapse within hours, unleashing devastation across Lower Manhattan.

A third plane crashed into the Pentagon in Arlington, Virginia, at 9:37 AM, tearing through the western side of the military headquarters.

The fourth plane, United Airlines Flight 93, was headed toward Washington, D.C., but passengers bravely fought the hijackers, leading to a crash in a Pennsylvania field at 10:03 AM. 

Their actions likely prevented an even greater catastrophe, potentially saving countless additional lives.

The attacks unfolded live on television, shocking the nation and the world. The immediate loss of life was staggering, but the tragedy would continue to claim victims for decades to come.

Who Was Responsible for the Attack?

The 9/11 attacks were orchestrated by al-Qaeda leader Osama bin Laden, who sought to strike at the heart of American power.

The nineteen hijackers, most of whom were from Saudi Arabia, had spent months in the U.S. blending in while preparing for their mission.

They trained as pilots to ensure they could commandeer the planes and turn them into weapons.

The U.S. government quickly identified al-Qaeda’s involvement through intercepted communications and evidence recovered in Afghanistan.

This led to the War on Terror, which ultimately resulted in bin Laden’s death in 2011.

However, the human cost of his actions extends far beyond that day, as survivors and first responders continue to suffer from long-term health effects.

Who Were the Victims?

The victims of 9/11 came from all walks of life, representing 93 different countries.

Office workers, firefighters, police officers, military personnel, flight attendants, and restaurant staff were among those killed.

Nearly 75% of the victims were men, with the majority between the ages of 35 and 54.

The attacks left more than 3,000 children without a parent, and some families lost multiple members in a single day.

The victims included people from diverse backgrounds, financial analysts in the World Trade Center, military personnel at the Pentagon, and passengers on the planes who were simply traveling for work or vacation

 Each had a story, a family, and a future abruptly taken away.

How Many Buildings Collapsed on 9/11?

The attacks caused unprecedented destruction, leading to the complete collapse of three major structures:

1. The North Tower (1 World Trade Center): Struck at 8:46 AM, collapsed at 10:28 AM.
2. The South Tower (2 World Trade Center): Struck at 9:03 AM, collapsed at 9:59 AM.
3. 7 World Trade Center: Not hit by a plane but collapsed due to fires and structural damage at 5:20 PM.

The falling towers created a massive debris field that damaged surrounding buildings and blanketed Lower Manhattan in toxic dust.

This hazardous environment would later contribute to illnesses among first responders and survivors.

The official death toll from September 11, 2001, stands at 2,977 victims (excluding the 19 hijackers).

These deaths occurred in multiple locations, each with its own heartbreaking story.

North Tower

The North Tower was struck first and suffered the highest number of fatalities, with 1,402 lives lost.

Many victims were trapped above the impact zone (floors 94-98), where escape routes were cut off.

Some, facing unbearable heat and smoke, made the impossible choice to jump rather than be consumed by flames.

South Tower

The South Tower was hit second but collapsed first due to the way the plane struck its structure. 

A total of 614 people died there.

Because the impact occurred lower in the building, some stairwells remained passable longer, allowing more people to evacuate before the tower fell.

Deaths from Falling/Jumping

Approximately 200 individuals fell or jumped from the towers to their deaths, most from the North Tower.

These victims are included in the overall tower death counts but represent one of the most harrowing aspects of the tragedy.

World Trade Center Hotel

The Marriott Hotel, located between the Twin Towers, was destroyed when the towers collapsed.

Two hotel employees lost their lives in the devastation.

The Pentagon

At the Pentagon, 125 people, including military personnel and civilians, were killed when American Airlines Flight 77 tore through the building.

The plane struck a recently renovated section, which may have prevented even greater loss of life.

Deaths Aboard the Four Planes

All 246 passengers and crew members aboard the four hijacked planes perished.

This includes the heroes of United Flight 93, whose actions likely prevented the plane from reaching its intended target in Washington, D.C.

Were There Any Survivors of 9/11?

Despite the overwhelming devastation, there were miraculous stories of survival.

Approximately 16,000 people evacuated the World Trade Center before the towers collapsed. 

Only 18 individuals were pulled alive from the rubble after the buildings fell.

In the South Tower, a single stairwell (Stairwell A) remained intact, allowing dozens to escape. 

At the Pentagon, some severely injured workers survived despite suffering extensive burns. 

These survivors, however, often faced long-term health challenges from their exposure to smoke, dust, and trauma.

Post 9/11 Deaths Caused by Illness

The tragedy of 9/11 did not end on that day.

Thousands of first responders, construction workers, and nearby residents were exposed to toxic dust containing asbestos, lead, and jet fuel residue.

Over time, this exposure led to severe health conditions, including rare cancers and respiratory diseases.

As of recent estimates, more than 4,000 people have died from 9/11-related illnesses; a number that continues to grow.

The World Trade Center Health Program monitors over 111,000 individuals suffering from health issues linked to Ground Zero exposure.

Experts predict that, eventually, the number of post-9/11 deaths will surpass the original death toll from the attacks themselves.

Conclusion

The 9/11 Memorial in New York stands as a solemn tribute to honor those who perished.

The names of all 2,977 victims are engraved around twin reflecting pools where the towers once stood.

Each year, family members gather to read the names of their loved ones, ensuring that the lives lost are never forgotten.

When we ask, “How many people died in 9/11?” the answer extends beyond a single day.

It includes those who perished in the attacks, those who succumbed to illnesses years later, and those still fighting for their health.

The full toll of 9/11 may never be completely measured, but its impact continues to shape the lives of countless families and the nation as a whole.

เรื่องมีอยู่ว่าแม่เราโดนอายัดบัญชี เลยโทรถามธนาคาร ธนาคารบอกว่ามีบุคคลอื่นแจ้งอายัดบัญชี ต้องรอ 72 ชม.เพื่อรอคนที่อายัดยื่นหลักฐาน คือตกใจมากว่าธนาคารอายัดทันทีโดยไม่มีการสอบสวนที่มาของเงินและสอบถามเจ้าของบัญชี รวมทั้งไม่มีการตรวจสอบว่าคนที่อายัดไปเพราะมีเงินตรงไหนที่เข้าบัญชีแม่เราและมันเป็นเงินต้องสงสัย เพราะตอนอายัดก็ลองเช็คเงินเข้าจากลูกค้าไม่มีเงินโอนไหนถึงหลักพันเลยสักคน ไม่ถึงสามร้อยเลยด้วยซ้ำ และยืนยันด้วยความสุจริตว่าไม่เคยไปโกงเงินใครแต่จู่ๆก็โดนอายัดง่ายๆเพียงแค่ใครก็ไม่รู้แจ้งเข้ามาแบบนี้มันถูกต้องแล้วเหรอ คนที่ทำมาหากินแล้วมีบัญชีเดียวนี่คือเดือดร้อนมากๆเลยค่ะ เขาจะเอาเงินที่ไหนใช้ถ้าโดนอายัดไปง่ายๆแบบนี้ แล้วต่อไปใครจะไว้ใจฝากเงินกับธนาคารคุณ

มันเป็นแค่ธนาคารสีม่วงสีเดียวหรือเป็นทุกธนาคารคะ ถ้าเขามีนโยบายแบบนี้ต่อไปก็อาจจะต้องย้ายธนาคารแล้วค่ะ รวมถึงบัญชีที่เราใช้รับเงินเดือนด้วย อย่างถ้าเงินเดือนเพิ่งเข้าแล้วจู่ๆมีใครก็ไม่รู้แจ้งอายัด แล้วธนาคารอายัดให้ทันทีแบบนี้ก็เสียวมากๆที่ไว้ฝากเงินไว้โดยที่ไม่รู้ว่าบัญชีเราจะถูกใครแจ้งอายัดเมื่อไหร่ ละเงินเดือนทั้งเดือนบวกกับเงินสะสมในบัญชีอีก ตอนนี้กำลังจะไปเปิดธนาคารใหม่เพื่อกระจายเงินแล้วค่ะ 

แล้วแบบนี้จะเป็นการเปิดช่องว่างให้มีการกลั่นแกล้งกันเยอะมากๆเลยรึเปล่าคะ? ถ้าอยากจะอายัดบัญชีใครรู้เพียงแค่เลขบัญชีแจ้งธนาคารให้อายัดก็ทำได้ทันที คนโดนอายัดก็ต้องรอไปอีก 72 ชม หรือ 3 วันทำการกว่าจะรู้เรื่องแล้วคนมันต้องใช้เงินใช้จ่ายทุกวัน แบบนี้ก็เดือนร้อนกันหมดรึเปล่า ธนาคารออกนโยบายแบบนี้น่ากลัวมากๆค่ะ

การพบปะหารือนายกรัฐมนตรีไทย-ญี่ปุ่น (การหารือกลุ่มเล็ก)
(รูปถ่ายโดย กองประชาสัมพันธ์ สำนักนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น)

การพบปะหารือนายกรัฐมนตรีไทย-ญี่ปุ่น (การหารือกลุ่มใหญ่)
(รูปถ่ายโดย กองประชาสัมพันธ์ สำนักนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น)

การพบปะหารือนายกรัฐมนตรีไทย-ญี่ปุ่น
(รูปถ่ายโดย กองประชาสัมพันธ์ สำนักนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น)

วันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ.2565 เวลาประเทศไทย 16:10 น. (เวลาประเทศญี่ปุ่น 18:10 น.) นายคิชิดะ ฟุมิโอะ นายกรัฐมนตรีแห่งประเทศญี่ปุ่น ซึ่งอยู่ระหว่างเยือนราชอาณาจักรไทยได้เข้าพบปะหารือกับ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรีไทยและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ที่ทำเนียบรัฐบาลโดยมีทั้งการหารือกลุ่มเล็กละการหารือกลุ่มใหญ่ร่วมกับคณะผู้บริหารประเทศ รวมเป็นเวลา 2 ชั่วโมง 15 นาที หลังการหารือ นายกฯทั้งสองได้เข้าร่วมในพิธีลงนามสนธิสัญญา และแถลงข่าวสื่อมวลชนร่วม และมีการร่วมรับประทานอาหารเย็นซึ่ง พล.อ.ประยุทธ์ เป็นเจ้าภาพ ในการพบปะหารือ มีนายโยชิฮิโกะ อิโซซากิ รองเลขาธิการคณะรัฐมนตรีญี่ปุ่น และผู้เกี่ยวข้องเข้าร่วมด้วย
 

1. การหารือในตอนต้น

นายคิชิดะ ฟุมิโอะ นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ได้แสดงการขอบคุณแก่ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรีไทย และประชาชนชาวไทยทุกท่านที่ได้ให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น และได้กล่าวว่า ภายใต้สถานการณ์ที่รากฐานความเป็นระเบียบของสังคมโลกกำลังถูกสั่นคลอนจนเรียกได้ว่าเป็นจุดเปลี่ยนทางประวัติศาสตร์เช่นนี้ ประเทศญี่ปุ่นต้องการจะกระชับความร่วมมือกับประเทศไทย เช่น การดำเนินยุทธศาสตร์ “อินโด-แปซิฟิกที่เสรีและเปิดกว้าง” ให้เป็นการจริง และการรับมือกับสถานการณ์ทั้งในระดับภูมิภาคและระดับประเทศ เช่น การรุกรานประเทศยูเครนของประเทศรัสเซีย สถานการณ์ในทะเลจีนใต้ และสถานการณ์ในสาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมาร์ เป็นต้น ในการนี้ พล.อ.ประยุทธ์ ได้ต้อนรับการมาเยือนของนายกฯญี่ปุ่นและยืนยันจะร่วมกระชับความสัมพันธ์ไทย-ญี่ปุ่นไปพร้อมกับนายกฯคิชิดะ รวมถึงจะให้ความร่วมมือในการรับมือสถานการณ์ทั้งในระดับภูมิภาคและระดับประเทศ เนื่องจากในตอนนี้ทั่วทั้งโลกต่างกำลังอยู่ในภาวะที่ต้องเผชิญกับปัญหามากมาย
 

2. ความสัมพันธ์ทวิภาคี

(1) ความร่วมมือด้านกลาโหม ความมั่นคง และการยุติธรรม

นายกฯทั้งสองเห็นพ้องกันในเรื่องการลงนาม “ความตกลงว่าด้วยการมอบยุทโธปกรณ์และเทคโนโลยีป้องกันประเทศระหว่างรัฐบาลญี่ปุ่นกับรัฐบาลไทย” โดยจะมีการประชุมหารือถึงรายละเอียดที่ชัดเจนของการส่งมอบยุทโธปกรณ์และเทคโนโลยีในภายหลัง นอกจากนี้ยังเห็นพ้องกันในเรื่อง “สนธิสัญญาว่าด้วยความช่วยเหลือซึ่งกันและกันในเรื่องทางอาญาระหว่างประเทศญี่ปุ่นกับประเทศไทย” ว่าควรจัดการประชุมเพื่อหารืออย่างเป็นทางการ โดยเร่งเตรียมการให้เร็วยิ่งขึ้น

(2) การเสริมสร้างความร่วมมือด้านเศรษฐกิจสู่อนาคต

นายกฯคิชิดะ ได้เสนอแนวทางความร่วมมือเพื่อเสริมความแข็งแกร่งทางเศรษฐกิจให้แก่ญี่ปุ่นและไทยในอนาคตโดยกล่าวถึงการส่งเสริมความร่วมมือด้านความปลอดภัยและมั่นคงทางเศรษฐกิจซึ่งรวมถึงการเสริมความแข็งแกร่งให้ห่วงโซ่อุปทาน การลดคาร์บอนให้เป็นศูนย์ ผ่านทางแผนงานอย่าง Asia Energy Transition Initiative (AETI) และยังพูดถึงการให้ความร่วมมือในด้านต่างๆ อย่างเช่น เทคโนโลยี 5G ในด้านดิจิทัล ด้านการดูแลสุขภาพ และด้านการพัฒนาเมืองอัจฉริยะ นอกจากนี้ ยังได้นำเสนอแนวคิด Asia Zero Emissions Community อีกด้วย ในการนี้ พล.อ.ประยุทธ์ ได้เปิดเผยว่าจะมีการเสริมความแข็งแกร่งความร่วมมือแต่ละด้านที่กล่าวมา โดยคาดหวังว่าจะมีการลงทุนจากบริษัทญี่ปุ่นมากยิ่งขึ้น นายกฯทั้งสองยังเห็นพ้องกันว่า ควรเพิ่มความร่วมมือในด้านต่างๆเหล่านี้ลงใน “แผนยุทธศาสตร์ร่วมด้านเศรษฐกิจในการพัฒนาความเป็นหุ้นส่วนระหว่างไทยกับญี่ปุ่นในระยะ 5 ปี” ซึ่งอยู่ระหว่างการร่างแผนงาน

(3) การรับมือกับสถานการณ์โควิด-19

นายกฯคิชิดะ ได้กล่าวว่ามีการตกลงที่จะให้ความช่วยเหลือด้านการเงินเพื่อรับมือกับปัญหาโควิด-19 โดยจะให้เป็นเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำจำนวน 50,000 ล้านเยน และยังได้ตกลงที่จะให้ความช่วยเหลือด้านอุปกรณ์เพื่อเสริมประสิทธิภาพให้ด่านตรวจโรคผู้เข้าออกประเทศ เพื่อให้สามารถก้าวข้ามผ่านวิกฤติโควิด-19ไปได้ และคาดหวังให้ทั้งสองประเทศกลับมามีการเดินทางไปมาหาสู่กันอย่างคับคั่งเช่นเดิมได้อีกครั้ง ในการนี้ พล.อ.ประยุทธ์ ได้กล่าวขอบคุณที่ญี่ปุ่นได้ให้ความช่วยเหลือในการรับมือกับโรคโควิด-19 ซึ่งรวมถึงการบริจาควัคซีนด้วย และยังได้กล่าวแสดงความคาดหวังว่าจะมีนักท่องเที่ยวจากญี่ปุ่นเดินทางมาไทย และมีการเดินทางไปมาหาสู่กันอย่างคับคั่งอีกครั้ง รวมถึงมีการขับเคลื่อนทางเศรษฐกิจอีกครั้งด้วยเช่นกัน
 

3. สถานการณ์ในระดับภูมิภาคและระดับโลก

(1) สถานการณ์ในประเทศยูเครน

นายกฯคิชิดะ ได้แสดงความเห็นว่าการรุกรานประเทศยูเครนของประเทศรัสเซียนั้นเป็นการทำผิดกฎหมายระหว่างประเทศอย่างชัดเจน ซึ่งขัดต่อทั้งกฎหมายของสหประชาชาติและของอาเซียน และการใช้กำลังแต่เพียงฝ่ายเดียวเพื่อเปลี่ยนแปลงสถานการณ์นั้นไม่สามารถยอมรับได้โดยเด็ดขาด ในการนี้ พล.อ.ประยุทธ์ ได้อธิบายถึงจุดยืนของประเทศไทยต่อสถานการณ์ในประเทศยูเครนโดยนายกฯทั้งสองมีความเห็นตรงกันว่าการเข้ารุกรานอำนาจอธิปไตยและบูรณภาพแห่งดินแดนรวมถึงการใช้กำลังแต่เพียงฝ่ายเดียวเพื่อเปลี่ยนแปลงสถานการณ์นั้นไม่อาจเป็นที่ยอมรับได้ไม่ว่าจะเป็นภูมิภาคใดก็ตาม และยังเห็นพ้องกันในเรื่องการต่อต้านการใช้อาวุธที่มีอานุภาพทำลายล้างสูงเพื่อข่มขู่อีกด้วย ทั้งนี้ นายกฯคิชิดะ ชื่นชมประเทศไทยเป็นอย่างยิ่งที่ตัดสินใจจะให้การสนับสนุนทางด้านมนุษยธรรม โดย พล.อ.ประยุทธ์ กล่าวว่าจะให้การช่วยเหลือทางด้านมนุษยธรรมต่อไปมากยิ่งขึ้น ซึ่งทั้งสองประเทศต่างเห็นพ้องที่จะร่วมมือกันในด้านนี้ด้วย

(2) สถานการณ์ในภูมิภาคอื่นๆ

นายกฯคิชิดะ ได้แสดงความเห็นต่อต้านอย่างแข็งกร้าวต่อการเข้าเปลี่ยนแปลงสถานการณ์แต่เพียงฝ่ายเดียวและการกดดันทางเศรษฐกิจในแถบทะเลจีนตะวันออกและทะเลจีนใต้ นายกฯทั้งสองยังได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์ในเกาหลีเหนือ และยืนยันความเห็นที่จะร่วมมือกันในการรับมือกับปัญหาขีปนาวุธนิวเคลียร์และการลักพาตัวในเกาหลีเหนือ นอกจากนี้ นายกฯทั้งสองยังได้หารือกันเกี่ยวกับสถานการณ์ในเมียนมาร์ โดยทางนายกฯคิชิดะ ได้กล่าวว่าการเดินทางไปเยือนเมียนมาร์ของผู้แทนพิเศษของประธานอาเซียนเมื่อเดือนมีนาคมนั้น ถือเป็นก้าวแรกในการเข้าแก้ไขสถานการณ์ดังกล่าว ญี่ปุ่นจะคอยสนับสนุนอาเซียนต่อไป และคาดหวังให้ประเทศไทยมีบทบาทในการเข้าแก้ไขสถานการณ์ ซึ่งบทบาทของไทยที่เป็นประเทศเพื่อนบ้านของเมียนมาร์นั้นนับเป็นตัวแปรสำคัญอย่างยิ่ง ในการนี้ พล.อ.ประยุทธ์ ได้อธิบายถึงจุดยืนของประเทศไทยต่อสถานการณ์ในเมียนมาร์ โดยกล่าวถึงความสำคัญของการให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม นายกฯทั้งสองต่างเห็นพ้องกันที่จะร่วมมืออย่างใกล้ชิดต่อไปเพื่อแก้ไขสถานการณ์ที่กำลังดำเนินอยู่

(3) กรอบความร่วมมือลุ่มแม่น้ำโขง อาเซียน และพื้นที่นานาชาติ

นายกฯคิชิดะ ได้กล่าวถึงการให้ความช่วยเหลือสมทบทุนในกองทุนเพื่อการพัฒนาของยุทธศาสตร์ความร่วมมือทางเศรษฐกิจ อิรวดี-เจ้าพระยา-แม่โขง (ACMECS) เป็นมูลค่า 150 ล้านเยนภายใต้กรอบความร่วมมือลุ่มแม่น้ำโขง-ญี่ปุ่น ซึ่ง  พล.อ.ประยุทธ์ ได้กล่าวขอบคุณในเรื่องนี้ นายกฯทั้งสองต่างเห็นพ้องที่จะร่วมมือกันอย่างใกล้ชิดต่อไปเพื่อพัฒนาภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง นายกฯคิชิดะ ยังได้กล่าวเกี่ยวกับความร่วมมืออาเซียนว่า ในปีหน้าจะเป็นปีที่ครบรอบ 50 ปี ความสัมพันธ์ระหว่างอาเซียนกับญี่ปุ่น จึงอยากใช้โอกาสนี้ในการนำเสนอภาพรวมของกรอบความสัมพันธ์อาเซียน-ญี่ปุ่น ในอนาคตในการประชุมผู้นำพิเศษซึ่งจะจัดขึ้นที่ประเทศญี่ปุ่น ในการนี้ พล.อ.ประยุทธ์ ได้กล่าวว่าจะให้ความร่วมมือต่อไปและสนับสนุนความเป็นผู้นำของญี่ปุ่นในฐานะที่ไทยเป็นประเทศที่ประเทศผู้ประสานงานความสัมพันธ์อาเซียน-ญี่ปุ่น นอกจากนี้นายกฯคิชิดะ ยังกล่าวอีกว่า ญี่ปุ่นจะสนับสนุนโครงการสำคัญของไทยอย่างโมเดลเศรษฐกิจ BCG อย่างเต็มรูปแบบเพื่อเตรียมพร้อมสู่การที่ไทยจะได้เป็นเจ้าภาพการจัดประชุม APEC ในปีนี้ โดยในการนี้ พล.อ.ประยุทธ์ ได้กล่าวแสดงความขอบคุณ และเห็นพ้องที่ทั้งสองประเทศจะร่วมมือกันอย่างแนบแน่นเพื่อมุ่งสู่ความสำเร็จในการจัดการประชุม APEC รวมถึงยังเห็นพ้องที่จะร่วมมือกันในด้านการปฏิรูปคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ การลดขนาดกองทัพ และการไม่แพร่ขยายอาวุธนิวเคลียร์
 

(อ้างอิง) ความตกลงที่ได้ลงนาม (MOU) 3 ฉบับ

1. ความตกลงว่าด้วยการมอบยุทโธปกรณ์และเทคโนโลยีป้องกันประเทศระหว่างรัฐบาลประเทศญี่ปุ่นกับรัฐบาลแห่งราชอาณาจักรไทย (เอกสารภาษาอังกฤษ , เอกสารภาษาญี่ปุ่น)

(1) เนื้อหา

เป็นความตกลงเพื่อวางกรอบทางกฎหมายในการมอบยุทโธปกรณ์และเทคโนโลยีป้องกันประเทศที่จำเป็นต่อกิจการที่มีเป้าหมายในการสร้างความมั่นคงและสันติสุขให้แก่นานาชาติซึ่งรัฐบาลไทยและรัฐบาลญี่ปุ่นเข้าร่วมรวมถึงกิจการที่เกี่ยวข้องกับการร่วมกันทำวิจัย ร่วมกันพัฒนา และร่วมกันผลิต หรือ เสริมสร้างความแข็งแกร่งด้านความร่วมมือการให้ความคุ้มครองประเทศภาคีและความร่วมมือกลาโหม

(2) ผู้ลงนาม

ฝ่ายญี่ปุ่น: นายนะชิดะ คะสุยะ เอกอัครราชทูตวิสามัญผู้มีอำนาจเต็มแห่งญี่ปุ่น ประจำราชอาณาจักรไทย
ฝ่ายไทย:  พลเรือโท ศิริชัย กาญจนบดี เจ้ากรมส่งกำลังบำรุงทหาร
 

2. ความตกลงการให้ความช่วยเหลือแบบเงินกู้ภายใต้โครงการสนับสนุนเร่งด่วนสำหรับการรับมือกับสถานการณ์โควิด-19

(1) เนื้อหา

เป็นความตกลงเพื่อให้ความช่วยเหลือด้านการเงินแก่ประเทศไทยซึ่งอยู่ในสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 มีเป้าหมายเพื่อเสริมความแข็งแกร่งของระบบทางการแพทย์ซึ่งครอบคลุมถึงยุคหลังโควิด-19 รวมถึงส่งเสริมการช่วยเหลือกลุ่มชนชั้นล่างและกลุ่มเปราะบาง กลุ่มกิจการขนาดเล็กและขนาดกลางที่ได้รับผลกระทบจากโควิด-19 โดยคาดหวังว่าจะช่วยผลักดันการพัฒนาและสร้างความมั่นคงทางสังคมและเศรษฐกิจในประเทศไทย
(เงินกู้ดอกเบี้ยต่ำจำนวน 50,000 ล้านเยน)

(2) เงื่อนไขการส่งมอบมีดังต่อไปนี้

   (ก) อัตราดอกเบี้ย: 0.01% ต่อปี
   (ข) ระยะเวลาชำระคืน: 15ปี (รวมระยะเวลาผ่อนผันการชำระเงินต้น 4ปี)
   (ค) ลักษณะการกู้: ไม่ผูกมัด

(3) ผู้ลงนาม

ฝ่ายญี่ปุ่น: นายนะชิดะ คะสุยะ เอกอัครราชทูตวิสามัญผู้มีอำนาจเต็มแห่งญี่ปุ่น ประจำราชอาณาจักรไทย
ฝ่ายไทย: นายอาคม เติมพิทยาไพสิฐ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
 

3. ความตกลงแผนการโครงการสนับสนุนเร่งด่วนสำหรับการรับมือกับสถานการณ์โควิด-19

(1) เนื้อหา

เป็นข้อตกลงให้ความช่วยเหลือประเทศไทยซึ่งอยู่ในสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ด้านการเตรียมอุปกรณ์เพื่อตรวจและรักษาโรคติดต่อสำหรับด่านตรวจตราและกักกันโรคในท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ รวมถึงด่านตรวจบริเวณชายแดน4แห่งและโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ชายแดนประเทศ มีเป้าหมายเพื่อลดอัตราเสี่ยงในการติดโรคโควิด-19 พร้อมทั้งขับเคลื่อนเศรษฐกิจให้เดินหน้าอีกครั้ง โดยคาดหวังว่าจะช่วยผลักดันการพัฒนาและสร้างความมั่นคงทางสังคมและเศรษฐกิจในประเทศไทย
(จำนวนเงินช่วยเหลือ: 500 ล้านเยน)

(2) ผู้ลงนาม

ฝ่ายญี่ปุ่น: นายนะชิดะ คะสุยะ เอกอัครราชทูตวิสามัญผู้มีอำนาจเต็มแห่งญี่ปุ่น ประจำราชอาณาจักรไทย
ฝ่ายไทย: นางอุรีรัชต์ เจริญโต อธิบดีกรมความร่วมมือระหว่างประเทศ

No todos aman a los gatos y esta es una verdad universal; sin embargo, los que no son muy adeptos a estos conocen de su estrecha aptitud para cazar ratas y ratones. Si eres de las personas que prefiere más a los perros, es posible que te hayas preguntado alguna vez si sería buena idea adoptar a un felino, tan solo para evitar a estos poco deseados roedores. ¿Es en realidad tan efectivo como se cree? Aquí te responderemos con mayor precisión.

Los gatos han acompañado a los seres humanos desde, al menos, unos cuantos milenios, a diferencia de los perros –que fueron domesticados mucho antes, incluso previamente al neolítico.

Las ratas no están entre las presas más fáciles de los gatos. Foto: ABC

Pese a ello, la relación de los felinos con nuestra especie es aún una incógnita. Este animal cuenta con características reacias a la domesticación, y todavía se postula que su relación con nosotros está supeditada a intereses mutuos, pero desconocidos.

¿Por qué los gatos cazan ratones?

Aun así, uno de los comportamientos más antiguos de los gatos es su habilidad y predisposición a cazar ratones. Se trata, según portales especializados como Experto Animal, de un instinto fuertemente arraigado en los felinos de todo tipo.

Si cuentas con un gato en casa, seguramente sabrás que son animales muy atléticos, y que llevan bien su fama de estar relacionados con los felinos más feroces, como los tigres, los pumas y los leones.

En este sentido, los ratones se han convertido en las presas gatunas por excelencia. Son pequeños, se protegen escondiéndose y además son abundantes, especialmente en espacios hogareños descuidados en su limpieza. Por otro lado, suelen ser muy rápidos, algo que puede estimular fuertemente el instinto cazador del gato.

La evolución de los gatos en el espacio urbano

Los gatos nos acompañan como mascotas y animales de compañía desde hace aproximadamente 10.000 años (según la revista National Geographic), pero en los últimos tiempos, su rol de cazador puede haberse alterado un poco.

Por ejemplo, un estudio realizado en 2018 por la revista Frontiers in Ecology and Evolution especificó los comportamientos de una colonia entera de ratas durante medio año, en un espacio urbano donde cohabitaban con gatos.

Los estudios afirman que los gatos pueden abandonar la idea de perseguir a un ratón. Foto: AFP

Los resultados del experimento arrojo que, si bien las ratas modificaban su comportamiento siempre que detectaban la presencia de un felino (especialmente uno recién llegado), los encuentros en los que estos últimos lograban la caza ya no eran recurrentes (apenas unos 20 en todo el espacio de tiempo).

Los investigadores concluyeron que el bajo nivel de depredación de los gatos sustenta el “por qué los ecologistas creen que los riesgos para la vida silvestre nativa superan cualquier beneficio para liberarlos en conjunto”.

La relación gato y rata en la actualidad: ¿una tregua?

Aun así, lo que sí concluye el estudio es que, pese a que la recurrencia de caza era menos, el efecto de la presencia de gatos sí modificaba el comportamiento de las ratas.

“La regresión logística mostró que la probabilidad de que una rata sea vista en un día, en particular, se asocia con el número de gatos vistos en el mismo día”, apunta.

Foto: Consumer Eroski

¿Los gatos ahuyentan a las ratas?

Esta incógnita no ofrece una respuesta simple. El estudio ya mencionado identificó que “por cada avistamiento adicional de gatos (es decir, por cada nuevo felino visto), una rata tiene 1.19 veces más probabilidades de moverse en la dirección del refugio”.

Lo anterior nos lleva a concluir que, si bien los gatos modifican el comportamiento de una rata, esto solo implica que el roedor tenga más cuidado al momento de desplazarse desde un lugar a su refugio, probablemente evitando aún más el contacto con otras especies.

Aves, peces y reptiles: los otros favoritos de los gatos

Otra conclusión aparente del experimento es que los gatos parecen haber evolucionado a un estilo de vida más sedentario, en los milenios que llevan conviviendo con los seres humanos.

En realidad, los gatos preferirían presas más fáciles y no tan rápidas, escurridizas o hábiles para esconderse como las ratas.

De acuerdo a esto, los gatos afectarían tan o más fuertemente el comportamiento y la población de otras especies como las aves, los reptiles y toda clase de especies de menor tamaño.

Las aves son otra de las especies preferidas por los gatos. Foto: Mis Animales

¿Qué hacen los gatos con las ratas?

Por su parte, las ratas no se perfilan como una de las presas fáciles de conseguir para los felinos, e incluso ocurren ocasiones en que los gatos abandonan la intención de cazarlas.

Además, como se ha hecho evidente en muchos videos virales en redes sociales como YouTube, TikTok e Instagram, no es poco común que los felinos de poca edad vean en los ratones alguna especie de juguete.

Los gatos pueden perseguir a los ratones como actividad de recreo. Foto: Wamiz Latinoamérica

Si bien es cierto que la relación entre gatos y ratas es bastante compleja, lo cierto es que estos últimos tienen por instinto evitarlos, pero su desaparición no siempre está garantizada, especialmente si el minino tiene disponibles presas más simples, como pueden ser incluso restos de comida. Por supuesto, cada caso es único y así como hay gatos indiferentes, los hay también con agudo olfato cazador.

¿Por qué los gatos mueven la cola?

El movimiento de la cola es parte de la comunicación de un gato con otros felinos o como expresión de su estado de ánimo. Aunque la teoría de que los gatos mueven la cola cuando están molestos es parcialmente cierta, según los especialistas también existen otros significados que todo dueño de un gato debe conocer.

• Si el gato mueve la cola de manera suave y lenta, este se siente tranquilo y busca llamar la atención de su dueño.
• Cuando un gato mueve la cola y mira un objeto en simultáneo, este se encuentra en un estado de concentración.
• Si el gato mueve la cola pegada al suelo y hace da pequeños golpes con esta, el felino tiene ganas de jugar con sus semejantes o su dueño.
• El gato también suele mover su cola para buscar equilibrio. Ya sea mediante saltos o caídas, los gatos usan su cola para ganar estabilidad.
• Si el gato mueve la cola de un lado para otro y su cuerpo permanece estático, puede intentar comunicar algo a su dueño.

¿Por qué es bueno tener un gato en casa?

Los especialistas en animales señalan que la presencia de un gato en el hogar ayuda a reducir el estrés. Además, los dueños de gatos tienen menor riesgo cardiovascular y tienen menos probabilidad de desarrollar alergias o asma.

¿Por qué los gatos dan ‘masajes’ con sus patitas?

Cuando los felinos son destetados y empiezan a comer alimentos sólidos por sí mismos, puede que pierdan este comportamiento. Los que lo mantienen lo hacen por diferentes motivos. Según la revista científica Muy interesante, las razones más comunes son las siguientes:

• Para mostrar comodidad: los gatos, cuando se sienten muy a gusto en un lugar, empiezan a ‘masajear’ ese sitio. Si están echados sobre el sofá, puede ser este espacio o nuestras piernas, brazos o espalda si están tumbados sobre nosotros.
• Para hacer su zona de descanso más confortable: cuando un minino busca un sitio donde descansar, empieza a amasarlo para conseguir que sea lo más cómodo posible.
• Para marcar el territorio: los gatos se relacionan entre ellos a través de diferentes señales, entre ellas las olfativas, que son las feromonas. Liberan estas feromonas, entre otras formas, a través del rascado y de las glándulas que se encuentran en las almohadillas.

15 สิงหาคม 2025

สำนักพระราชวัง เผยแพร่แถลงการณ์ฉบับที่ 4 วันนี้ (15 ส.ค. 2568) ถึงพระอาการประชวรของสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา เผยพระอาการทรงมีการติดเชื้อที่รุนแรงและเข้าในกระแสพระโลหิต โดยคณะแพทย์ยังคงถวายการรักษาอย่างเต็มที่และติดตามพระอาการอย่างใกล้ชิด

แถลงการณ์สำนักพระราชวังฉบับที่ 4 ระบุว่า ตามที่สำนักพระราชวัง ได้มีแถลงการณ์เรื่อง สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ทรงพระประชวรหมดพระสติด้วยอาการทางพระหทัย และทรงเข้ารับการรักษาพระองค์ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม 2565 ความทราบกันทั่วแล้วนั้น

คณะแพทย์ผู้ถวายการรักษาฯ ได้รายงานเพิ่มเติมว่า คณะแพทย์ได้ถวายพระโอสถ และเครื่องมือเพื่อช่วยการทำงานของพระปัปผาสะ (ปอด) และพระวักกะ (ไต) มาโดยตลอด คณะแพทย์ตรวจพบการติดเชื้อเป็นครั้งคราว ซึ่งได้ถวายพระโอสถปฏิชีวนะเพื่อรักษาพระอาการติดเชื้อดังกล่าวตั้งแต่วันที่ 9 สิงหาคม พุทธศักราช 2568 เป็นต้นมา

คณะแพทย์ตรวจพบว่าทรงมีการติดเชื้อที่รุนแรง และเข้าในกระแสพระโลหิต ทำให้ต้องถวายพระโอสถปฏิชีวนะหลายขนานร่วมกัน รวมทั้งถวายพระโอสถ กระตุ้นความดันพระโลหิต เพื่อรักษาความดันพระโลหิตให้คงที่ คณะแพทย์ยังคงถวายการรักษาอย่างเต็มที่ และติดตามพระอาการอย่างใกล้ชิดต่อไป

จึงประกาศมาให้ทราบโดยทั่วกัน สำนักพระราชวัง 15 สิงหาคม พุทธศักราช 2568

แถลงการณ์ของสำนักพระราชวังฉบับล่าสุดนี้ เว้นห่างจากแถลงการณ์ฉบับก่อนหน้านี้ที่สำนักพระราชวังแจ้งพระอาการของเจ้าฟ้าพัชรกิติยาภาฯ ครั้งสุดท้ายเมื่อ 2 ปี 7 เดือนก่อน ซึ่งเนื้อหาของแถลงการณ์ฉบับที่ 3 เมื่อ 7 ม.ค. 2566 ระบุไว้ว่า “พระอาการโดยรวมในขณะนี้ยังไม่ทรงรู้พระองค์”

Separación de Colombia y Panamá: 3 de noviembre de 1903

La separación de Colombia y Panamá fue un evento histórico complejo que involucró factores políticos, económicos y geopolíticos que desencadenaron en la Independencia de Panamá y en una importantísima pérdida del territorio nacional por cuenta de intereses internacionales y la habitual inoperancia del estado Colombiano.

La separación de Panamá, oficializada el 3 de noviembre de 1903, fue un gran golpe para la Nación, pues perdió el control sobre una importante vía de comunicación y comercio internacional que se convertiría en una fuente clave de prosperidad económica y social. 

No obstante, para Panamá significó su Independencia y el comienzo de una etapa de crecimiento y desarrollo económico que vino con la construcción y administración del Canal de Panamá, obra de ingeniería clave en el comercio internacional.

Conoce con nosotros la historia de la separación de Colombia y Panamá, los antecedentes, los protagonistas y la influencia que tuvo Estados Unidos en este acontecimiento.

Imagen: Canal de Panamá. PxHere.

Antecedentes históricos

Colombia y Panamá fueron un sólo país cuando estuvieron juntos en La Nueva Granada, la Gran Colombia y Los Estados Unidos de Colombia, hasta que el territorio panameño empezó a ser codiciado por su exclusiva ubicación geográfica.

Su atractivo creció por su acceso a los océanos Atlántico y Pacífico, lo cual hizo que allí se proyectase la creación de un canal que prometía ser una gran obra de ingeniería que cambiaría el mercado mundial.

Para cuando esto sucedió, Panamá hacía parte de los nueve grandes estados de los Estados Unidos de Colombia, República Federal que había sido conformada en 1863 luego del triunfo de la facción Liberal en una guerra civil que mantuvieron con la facción Conservadora, y que fue materializada con la Constitución de Rionegro.

Pero todo cambió cuando a finales del siglo XIX el Partido Conservador llegó al poder y se impuso un periodo conocido como la Regeneración, imponiendo un modelo de Estado centralizado, el cual fortaleció el vínculo con la Iglesia Católica y defendía el legado de los colonizadores españoles. 

Imagen: Combatientes en la Guerra de los Mil Días. Foto: Banco de la República

Este nuevo orden se materializó con la Constitución de 1886, a una carta magna que fue altamente cuestionada y que generó disenso en los que antes eran los miembros de los Estados Unidos de Colombia.

Así, la Regeneración representó el debilitamiento del poder de los Estados Soberanos que componían el país, pues pasaron a ser entidades político-administrativas dependientes del gobierno central en Bogotá, la capital.

Esto desencadenó un ambiente pro independentista en el Istmo, pues la Constitución de 1886 restringía la autonomía de Panamá, ya que establecía un gobierno centralizado en Bogotá, lo que se traducía en la pérdida del control sobre sus propios asuntos internos. 

La Constitución de 1886, además, restringía también la economía de Panamá, debido a que el gobierno central controlaba la recaudación de impuestos y la distribución de recursos, lo cual generó un gran descontento entre la población panameña.

Lee también → ¿Cuántas constituciones ha tenido Colombia?

Imagen: Acorazado Wisconsin, donde se firmó el final de la Guerra de los Mil Días. Imagen: Creative Commons.

La inconformidad de Panamá se tradujo pronto en un movimiento separatista donde los líderes panameños exigían mayor autonomía y eventualmente la independencia de Colombia. Este movimiento fue liderado por figuras como José Agustín Arango.

Sin embargo, lo que más puso a Colombia en una posición desigual frente a Panamá fue la Guerra de los Mil Días, enfrentamiento ocurrido entre 1899 y 1902 en el que resultó ganadora la facción conservadora frente a la liberal que estaban en contra de la Regeneración y de la Constitución de 1886.

A lo largo de los tres años que duró la Guerra de los Mil Días, tras sangrientas batallas internas murió una parte significativa de la población, la infraestructura y la industria quedaron fatalmente debilitadas, lo cual disparó la inflación y la deuda externa. Además, miles de personas abandonaron las ciudades dejando a la República en números rojos tanto en lo económico como en lo social.

Esto, sumado al interés de Estados Unidos en hacerse con el control del que sería el Canal de Panamá, dejó ver la ruptura del país, gobernado en Bogotá por una élite que se percibía frágil y profundamente debilitada por la violencia interna.

Explora más → ¿Y si la historia de Colombia hubiera sido distinta?

Separación de Colombia y Panamá: ¿por qué ocurrió?

La separación definitiva de Colombia y Panamá fue un proceso complejo donde el centralismo, la Guerra de los Mil días y la injerencia de Estados Unidos jugaron un papel clave.

Para comienzos del siglo XX ya estaba claro que la construcción de un Canal de Panamá daría a quien lo controlase prosperidad económica y poder político internacional, pues se trataba de una ruta que transformaría el comercio mundial.

La primera gran apuesta de Colombia por llevar a cabo este proyecto ocurrió en 1880, cuando Bogotá otorgó la concesión para la construcción del canal al ingeniero Fernando de Lesseps, un francés que venía de construir el Canal del Suez en Egipto.

Sin embargo, el proyecto fracasó cuando la compañía francesa se declaró en quiebra dejando inacabado el proyecto, debido a las enfermedades de los trabajadores, la humedad del territorio y las constantes lluvias.

Los estadounidenses iniciaron en seguida negociaciones con el gobierno colombiano para adjudicarse el contrato de terminación de la construcción del canal, las cuales se tradujeron en el Tratado Hay-Herrán, el cual le otorgaba la construcción del Canal de Panamá a Estados Unidos a cambio de que el país cediera a perpetuidad una franja de tierra a lado y lado del canal.

Para este momento Estados Unidos ya tenía clara la dificultad sobre el control del territorio que tenía el Estado colombiano, especialmente en Panamá la cual, a la postre, estaba separada de Bogotá por el inmenso e intransitable complejo selvático conocido como el Tapón del Darién.

Imagen: Creative Commons

Fue con la firma del Tratado Herrán-Hay en 1903 que se dio el proceso definitivo para la separación de Colombia y Panamá. 

El Tratado Herrán-Hay fue contrariado por el Congreso Colombiano radicado en Bogotá, bajo el argumento de que violaba la soberanía del país. 

Esto generó un gran malestar en Panamá, territorio que veía en la construcción del Canal de Panamá una recuperación del desorden del Gobierno Central y los problemas que habían dejado las disputas bélicas entre liberales y conservadores.

Con este revés se condensó en la región de Panamá el sentimiento de que Colombia no les otorgaba ni la autonomía ni los recursos necesarios para su desarrollo, lo que generaba un sentimiento de desigualdad y abuso por parte de la capital colombiana.

Esto llevó a Panamá a declarar su independencia de Colombia el 3 de noviembre de 1903, respaldada por Estados Unidos, con quienes Panamá se apoyó en materia bélica, pues el presidente norteamericano Theodore Roosevelt amenazó con entrar a las armas si Colombia se oponía a la Independencia de Panamá.

Así, el 13 de noviembre de 1903 Estados Unidos reconoció a Panamá como estado soberano y para 1904 la comunidad internacional reconoció la independencia de Panamá, lo que significó la irremediable separación de Colombia y Panamá.

Consecuencias de la separación

La separación de Panamá y Colombia en 1903 tuvo consecuencias significativas para Colombia. Algunas de ellas fueron:

Consecuencias políticas

1. Pérdida de territorio estratégico: Colombia perdió el control sobre el istmo de Panamá, una vía crucial para el comercio internacional.
2. Debilitamiento de la influencia regional: Con la separación de Colombia y Panamá se vio disminuída la influencia de Colombia en la región, y afectó su posición como potencia en América Latina relegando al país a una república económicamente débil y frágil en su conformación política.

Consecuencias económicas

1. Pérdida de ingresos: Colombia dejó de recibir ingresos por la construcción y operación del Canal de Panamá, lo cual también se ha traducido en la posibilidad del país para salir del subdesarrollo económico.
2. Impacto en el comercio: La separación afectó el comercio colombiano, ya que Panamá era un importante centro comercial y relegó a Colombia al papel de un jugador menor en el mercado internacional.

Señal Memoria → Separación de Panamá, 120 años después

Muita gente se exercita para se sentir melhor. Mas, enquanto alguns ficam em êxtase depois de um treino, infelizmente outros saem da academia com náusea.

Embora o mal-estar geralmente seja apenas temporário, ainda assim pode ser desconfortável.

Felizmente, há algumas boas explicações sobre por que isso pode estar acontecendo — então, se é este o seu caso, provavelmente não há motivo para se preocupar.

Quando nos exercitamos, há um aumento no fluxo sanguíneo para os músculos em atividade, cérebro, pulmões e coração.

Este aumento no fluxo sanguíneo é impulsionado pela parte simpática do sistema nervoso autônomo (que ajuda a regular todas as nossas respostas involuntárias do corpo, como frequência cardíaca, pressão arterial e digestão).

E faz isso dilatando as artérias para que possam transportar mais sangue para estes tecidos.

Mas o sistema nervoso simpático, que normalmente ativa nosso mecanismo de “luta ou fuga”, simultaneamente estreita os vasos sanguíneos que entram em nosso sistema gastrointestinal (como nosso estômago) durante um treino extenuante em até 80%.

E faz isso porque há uma quantidade limitada de sangue no corpo, e o aumento da demanda de oxigênio por alguns tecidos só pode ser atendido alterando a quantidade de sangue que vai para outros tecidos.

Isso significa que o fornecimento de sangue pode ser reduzido em áreas que não estão precisando de tanto oxigênio naquele momento. Este pode ser o caso se você comeu ou não recentemente.

Mas digamos que você comeu uma refeição antes de ir para a academia ou correr.

Quando comemos, a comida expande nosso estômago, resultando na liberação de ácidos e enzimas necessárias para digerir a comida.

Os músculos do estômago também se tornam mais ativos durante a digestão, levando a uma demanda maior de oxigênio e fluxo sanguíneo para o estômago e outros tecidos gastrointestinais.

Uma parte diferente do sistema nervoso autônomo faz com que o fluxo sanguíneo aumente para as estruturas gastrointestinais quando elas precisam estar ativas.

O significativo conflito de diferentes tecidos no corpo, todos exigindo oxigênio, pode ser uma das razões pelas quais a sensação de náusea aparece durante ou após uma sessão de exercício.

O corpo tem que adaptar o fluxo sanguíneo aos tecidos à medida que a demanda muda.

Então, quando nos exercitamos, o sangue precisa ir para os músculos, coração, pulmões e cérebro, o que significa que o fluxo sanguíneo é reduzido em tecidos menos ativos, como o trato gastrointestinal — mesmo que esteja digerindo nosso jantar.

Quando o fluxo sanguíneo é reduzido nesta área, ele aciona nossos nervos intestinais, o que posteriormente causa sensação de náusea.

Além disso, o estômago e outros órgãos abdominais também podem ser comprimidos durante o exercício, o que pode contribuir ainda mais para a sensação de enjoo.

Isso é uma questão comum no agachamento, pois a frequência cardíaca e a demanda de oxigênio nos tecidos aumentam, de modo que o corpo atrai volumes maiores de ar para os pulmões.

Isso então faz com que o diafragma (sob as costelas) pressione com mais força os órgãos abdominais.

Outros músculos — como os da parede abdominal — também ajudam, apertando ainda mais os órgãos abdominais a cada respiração.

Isso pode resultar em enjoos significativos e até vômitos — mesmo com o estômago vazio.

Algumas evidências sugerem até que o exercício, particularmente corridas de longa distância e outros treinos de resistência, podem danificar o revestimento do estômago — provavelmente devido à diminuição do fluxo sanguíneo e do oxigênio disponível para o órgão.

Isso também causaria náuseas. E, em circunstâncias extremas, pode resultar no sangramento do revestimento do estômago, principalmente em atletas de resistência e longa distância.

Quando comer

Se você se exercitar imediatamente ou até uma hora depois de comer, é mais provável que sinta náusea — independentemente do nível de exercício ou da intensidade do treino.

Leva aproximadamente duas horas para que os alimentos sólidos sejam decompostos pelo estômago e entrem no intestino delgado; portanto, se você sente enjoo após o exercício, talvez seja melhor esperar pelo menos duas horas após uma refeição.

O que você ingere antes do treino também pode determinar se você sente náusea.

Alimentos com alto teor de fibras, gordurosos e até ricos em proteínas estão todos ligados a uma maior probabilidade de náusea após a atividade física.

Os suplementos de proteínas, particularmente de soro de leite (o whey protein) ou shakes, também são digeridos mais lentamente. É provável que isso contribua para a náusea durante o exercício, pois o estômago tenta digeri-los.

Certas gorduras, sobretudo saturadas, podem induzir a náusea de maneira diferente — modelos animais mostram que irritam e danificam o revestimento do trato gastrointestinal, que ativa os nervos no revestimento do estômago que se ligam ao chamado centro do vômito (localizado no bulbo) no cérebro.

Consumir bebidas esportivas ou outras bebidas com alto teor de carboidratos (como sucos, energéticos e refrigerantes) também está ligado ao enjoo durante e após o exercício.

Pode ser porque essas bebidas são digeridas muito devagar e permanecem no estômago por mais tempo do que outras.

Se você costuma sentir náusea após a prática de atividade física, há algumas coisas que pode fazer. Primeiro, mude ou reduza seu treino habitual e aumente a intensidade lentamente.

Quanto mais longo o treino, mais sangue é retirado consistentemente do estômago.

Certifique-se de beber água suficiente antes e depois do exercício, uma vez que tanto pouca quanto muita água pode causar náusea por diferentes razões.

Em termos de alimentação, evite comer duas horas antes e escolha os alimentos certos — como carboidratos de alta qualidade (como banana ou batata-doce) e proteínas, além de gorduras insaturadas (como nozes).

Esses alimentos não apenas vão abastecer o corpo, como não vão ser tão difíceis de digerir quanto outros.

*Adam Taylor é professor e diretor do Clinical Anatomy Learning Centre, na Universidade de Lancaster, no Reino Unido.

Este artigo foi publicado originalmente no site de notícias acadêmicas The Conversation e republicado aqui sob uma licença Creative Commons. Leia aqui a versão original (em inglês).

Já assistiu aos nossos novos vídeos no YouTube? Inscreva-se no nosso canal!